D o l o r o s a

Na kolanach złożon

Syn Twój Boży,

Na Matki kolanach

Zamęczon i w ranach.

Z drzewca zdjęta

Postać święta.

On już nie cierpi,

A ból Jej  wielki.

Smutek nie schodzi z oka,

A szata Jej szeroka.

Wzrokiem boleści

Postać martwą pieści.

A miłowanie

To Jego przesłanie.

Był święty,

Nie został przyjęty.

Posłany do swoich

Doznał niedoli.

Ciało martwe,

Z życie odarte,

Złożone na łonie,

Matczynym tronie.

Tam, gdzie Golgota,

Przyszła sromota.

Rany u stóp, dłoni.

Głowę matka kłoni.

Oblicze w cierpieniu.

Zapadła się pod Nią ziemia.

Miałaś Matko Syna

Za nasze grzech zginął.

I Ty cierpienie niosłaś.

Z marmuru Wasza postać.

Dwa lata działał dłutem

Artysta z wielkim trudem.

Anioł zwany Michałem.

Niech głoszę jego chwałę.